El Sanatları
Selçuklular döneminden beri Türklerin
yaşadığı bölgelerde rastlanılan oymacılık
sanatı, Kahramanmaraş’ta gelişme gösteren
ve hala canlılığını korumakta olan
geleneksel el sanatlarından biridir.
Oymacılıkta şimşir, meşe, ıhlamur ve
özellikle ceviz gibi işlemeye elverişli
ağaçların kurutulmuş keresteleri kullanılmaktadır.
Çiçek, nebat ve hayvan
şekillerinden stilize edilerek meydana
getirilen geleneksel motifler, iskarpileler
(oyma kalemleri) ile mobilya ve süs eşyaları
üzerine işlenmektedir.
Çeyiz sandığı, rahle, gazetelik, şifreli ziynet
kutusu, aynalık, isimlik, tepsi, tavla, salon
sehpası, televizyon sehpası, camekân, dolap,
vitrin, şamdan, sandalye, minber, vaaz
kürsüleri v.b ürünler üretilmekte, yurtiçi
ve yurt dışına satışı gerçekleştirilmektedir.
Günümüzde mimaride özellikle camilerin
iç mekânlarının döşeme ve kaplamalarında
oymacılık ürünleri kullanılmaktadır.
Oyma eşyaların üretiminde %80’ninde
ceviz ağacı kullanılmaktadır. Kavak,
gürgen ve çam ağacı da kullanılan diğer
ağaçlardır. Hammadde olan bu ağaçların
hızarda uygun ebatlarda biçilmesinden
sonra elde edilen tahtalar birbirine monte
edilmekte, üzerine motifler çizilmekte ve
daha sonra oyma makinesiyle bu motifler
işlenmektedir. Kabartmalar çekiç ve oluklu
kesici kalemlerle yapılmaktadır. Perdah
ve zımpara yapıldıktan sonra vernikleme
işlemi yapılmaktadır (Ozan, 2001:66).
Kaynakça:
ÇALIŞ, H. (2014). Kahramanmaraş'ta Geleneksel El Sanatları. Akdeniz'in Altın Kenti Kahramanmaraş. Kahramanmaraş İl Kültür ve Turizm Müdürlüğü Yayını, 306.
Ozan, E. (2001). Yeni Bin Yılın Eşiğinde Kahramanmaraş’ın Sosyoekonomik Yapısı. Yaşar Ofset, Kahramanmaraş.